Έκτακτη διατραπεζική σύνοδο σε επίπεδο προέδρων κεντρικών τραπεζών, συγκαλεί ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Βρετανίας, με επίκεντρο την παγκόσμια κρίση χρέους και την κλιμάκωση του «προβλήματος» των οικονομιών της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «The Mail On Sunday», η Σύνοδος αυτή θα είναι άτυπη. Θα συζητηθεί – τι άλλο; – η προϊούσα κατάρρευση της ευρωζώνης.

Ο οικοδεσπότης, Βρετανός τραπεζίτης Μέρβιν Κινγκ, θα φιλοξενήσει στο Λονδίνο τον Μάριο Ντράγκι, διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και τον κ. Zhou Xiaochuan, επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Κίνας!

Το γεγονός ότι συγκαλείται τέτοια σύσκεψη σε μια τέτοια χρονική στιγμή δείχνει την κρισιμότητα της κατάστασης.

Σε όλο αυτό το σκηνικό η Ελλάδα δεν αποτελεί παρά ένα μικρό μέρος: Η πτώχευση της Καταλονίας (το 3,5% της ευρωζώνης είναι η καταλονική οικονομία ενώ η Ελλάδα είναι το 2%) το 1,9 τρις ιταλικού χρέους, το 1,5 τρις ευρώ του ισπανικού τραπεζικού χρέους, είναι απείρως δυσκολότερα προβλήματα…

Mάλλον το ερώτημα “εντός ή εκτός του ευρω” για την Ελλάδα έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Ίσως βιώνουμε το ρέκβιεμ όλης της ευρωζώνης…

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

Christine Lagarde: can the head of the IMF save the euro?

Her charm is legendary, but Christine Lagarde, head of the IMF, is far from a pushover. She talks about sexism, swimming and saving the European economy

Decca Aitkenhead
guardian.co.uk, Friday 25 May 2012 20.00 BST

When Christine Lagarde became the first female finance minister of a major global economy, it’s a measure of how much happier the world was back then that media interest focused chiefly on her talent for synchronised swimming. She was the foxy Frenchwoman who’d won medals in the national team in her teens, then worked her way up to chair an American law firm in Chicago, before being invited back to Paris in 2005 as trade minister and promoted two years later to the Treasury. Journalists had lots of fun picturing her upside down in a pool, wearing waterproof lipstick and a nose clip – and Lagarde played along with the joke, crediting the sport with teaching her a useful political skill: “To grit your teeth and smile.”

No one is writing about synchronised swimming any more. On the day we met last week, the papers were agog with economic Armageddon, as the new French president flew off to Berlin to face a German chancellor whose austerity creed appeared to be on a collision course with France’s new mission for growth. Athens was unravelling into chaos, unable to form a government and forced into fresh elections, plunging the markets into freefall as Europe’s leaders abandoned any pretence that a Greek exit from the euro might not be imminent. The future of the euro itself was, one headline declared, “a chronicle of a death foretold”. When François Hollande’s plane was struck by lightning, the heavens themselves seemed to be trying to tell us just how much trouble we are in.

Coming face to face with Lagarde, however, you could be forgiven for thinking you must have imagined the whole crisis. We meet at the Paris office of the International Monetary Fund (IMF), a concrete grey modernist building so unassuming as to lack even a sign advertising its existence. Inside, the decor is plain and functional, the atmosphere eerily hushed. An empty lift glides up to a floor of deserted offices, where I wait by myself for a while until a tall, strikingly self-possessed woman appears and greets me with the elegant serenity of a Parisian hostess receiving a dinner party guest. “Let us sit here,” she suggests, ushering me to a window seat beside a vase of flowers. “You can look at my orchids.”

The managing director of the IMF may look like one of those statuesque silvery models who appear in Weekend’s All Ages fashion pages, but she is one of the world’s most powerful women, in the eye of the world’s worst storm in living memory. In the years leading up to the 2008 crash, the IMF had been starting to look, if not quite redundant, then not massively important; most of the world’s economies appeared to be ticking along quite happily without it. But the crash changed everything, so I’m curious to know when she first thought of running for the job. Actually, she says, it wasn’t her idea, but George Osborne’s.

“We were travelling together and we were sort of thinking about the political scene, and he said you know [Dominique] Strauss-Kahn is bound to be a candidate for the French presidential elections. What’s going to happen with the IMF? Have you thought about it? That’s how it started. That’s when I started to play with the idea.”

But events moved faster than expected last May – “Yes, faster than we ever thought!” – when the incumbent, Strauss-Kahn, was accused of the attempted rape of a New York hotel maid and forced to resign. On top of the sex scandal there was a ding-dong over whether the post should go, as it always has, to another European – another French one, at that – when the global economy today bears no resemblance to the one for which the job was originally designed in 1945. A French candidate would have to be extraordinarily impressive – and Lagarde is certainly that, lauded by everyone from Alistair Darling to Timothy Geithner, who praised her “lightning-quick wit, genuine warmth and ability to bridge divides”. But, 67 years after its creation, I’m not sure everyone even really understands exactly what the head of the IMF is meant to do, so I ask Lagarde to explain in words an 11-year-old would understand.

“Well, I look under the skin of countries’ economies and I help them make better decisions and be stronger, to prosper and create employment.” You could think of the IMF as a global payday loan company for countries who have got into trouble and can’t meet their financial commitments – the difference being that instead of charging sky-high interest rates, it demands radical economic reforms. And if they say they don’t like the sound of that? “If I’m confident that the sound of it is accurate, I say, well, I’m terribly sorry but this is the sound we are making.”

Note: The sound of the IMF crunching its pound of human flesh

Voters in Greece and France have decided they don’t like the sound of it at all and so, as the crisis accelerates, Lagarde’s job is looking increasingly indivisible from a mission to save the euro. Some critics have suggested that the appointment of a Europhile former French finance minister was akin to putting a drunk behind the bar; a former IMF chief economist has warned she is essentially in denial about the fundamental flaws of the euro and likely to “throw loans” at its problems, while Ed Balls has argued, “The IMF’s job is to support individual countries with solvency crises, not to support a whole monetary union which cannot agree the necessary steps to maintain itself.” So I ask if she would be trying just as hard to save the single currency if she were, say, Mexican.

“Yeah yeah yeah yeah yeah. There is an emotional side of me that is pro-European,” she acknowledges. “But I try to not be French, not be European, when I do my job. And I know that resolving the Euro area crisis matters also to the Mexican, the Australian, the Brazilian.”

She has travelled the world asking countries to contribute to a firewall fund, but several have asked – not unreasonably – why they should have to pay for Europe’s mistakes, when Europe is still richer than most of the world. Does the eurozone crisis matter more to their own interests than they realise? “Oh, I think they realise it,” Lagarde says quickly, sounding deadly serious. “There has not been a capital I have visited in the last 10 months where the first question has not been: what is the situation in Europe? Are the Europeans sorting it out?”

Nevertheless, while this might come as a surprise to Greeks suffering under extreme austerity, some say Lagarde’s approach to the eurozone is less draconian than the IMF’s traditional policy towards developing world economies. Is it easier to impose harsh demands upon small economies, but much harder to tell difficult truths to the big ones – particularly fellow Europeans? “No,” she says firmly. “No, it’s not harder. No. Because it’s the mission of the fund, and it’s my job to say the truth, whoever it is across the table. And I tell you something: it’s sometimes harder to tell the government of low-income countries, where people live on $3,000, $4,000 or $5,000 per capita per year, to actually strengthen the budget and reduce the deficit. Because I know what it means in terms of welfare programmes and support for the poor. It has much bigger ramifications.”

So when she studies the Greek balance sheet and demands measures she knows may mean women won’t have access to a midwife when they give birth, and patients won’t get life-saving drugs, and the elderly will die alone for lack of care – does she block all of that out and just look at the sums?

“No, I think more of the little kids from a school in a little village in Niger who get teaching two hours a day, sharing one chair for three of them, and who are very keen to get an education. I have them in my mind all the time. Because I think they need even more help than the people in Athens.” She breaks off for a pointedly meaningful pause, before leaning forward.

“Do you know what? As far as Athens is concerned, I also think about all those people who are trying to escape tax all the time. All these people in Greece who are trying to escape tax.”

Even more than she thinks about all those now struggling to survive without jobs or public services? “I think of them equally. And I think they should also help themselves collectively.” How? “By all paying their tax. Yeah.”

It sounds as if she’s essentially saying to the Greeks and others in Europe, you’ve had a nice time and now it’s payback time.

“That’s right.” She nods calmly. “Yeah.”

And what about their children, who can’t conceivably be held responsible? “Well, hey, parents are responsible, right? So parents have to pay their tax.”

Lagarde is a beguiling mixture of steel and silk, for she can switch seamlessly from this sort of hardball talk to nimble diplomacy. Asked if she expects to be the last European to run the IMF, she replies, “Well, I hope I’m not the last woman.” But the last European? “I don’t know.” She smiles, adding playfully, “I might last for a long time.”

I begin a question about British Eurosceptics – “Lots of people where I come from – ” but she can see what’s coming and interjects warmly, “A beautiful island.” When I ask if she enjoyed dealing with Gordon Brown, she offers, “Erm… I don’t think he was ever finance minister when I was.” That’s a rather graceful way of avoiding the question, I say, smiling. Lagarde affects a blank expression of innocence, and starts to laugh.

Everybody talks about Lagarde’s phenomenal charm and it doesn’t take long in her company to see why. She goes, “Pouff!” when I say so, batting the compliment away with a flick of the wrist, but she is neither an economist, nor even really a politician – she spent just six years of her career as a minister in France – so I wonder if charm is actually the key qualification for the job.

“Well, I think when you drill down and ask what it takes to be managing director of the IMF, then the ability to listen, the ability to understand the perspective of your entire membership, the respect and tolerance for the political diversity, the cultural diversity, I think that’s very important actually. I mean, it’s often underestimated because many people will say you need to be a very strong economist. Well, maybe so. But I wouldn’t qualify for the job. I’m not the top-notch economist; I can understand what people talk about, I have enough common sense for that, and I’ve studied a bit of economics, but I’m not a super-duper economist. But, yes, that appreciation for the interests pursued by the other side at a negotiation table, a sense of the collective interest and how that can transcend the vested individual interests of the members, that matters.”

She doesn’t claim these as feminine virtues, but acknowledges, “I’ve criticised enough women who are fighting so hard to look like a man that it destroys half of their own sanity and humanity.” How often does she feel judged as a woman at the IMF? “Oh, quite often. That wouldn’t surprise you! Come on.” When she had the temerity last autumn to point out the obvious truth that Europe’s banks were under-capitalised, “that’s an occasion where I think some observations were related to me being a woman.” She drops her voice to mimic the catty whispers: “‘She doesn’t know what she’s talking about, silly woman, she must have been poorly advised.’”

So what does she do about it? “I think you can choose one of two options. Either you become bitter, and you complain constantly about it, and argue that people will criticise you or undermine you because you are a woman. Or you decide to take advantage of it. Not overplaying the feminine side of things; not being on the seducing side, not playing the attractive woman in high heels – I’ve never done that and I think my mother would be horrified if I did, and I don’t want that to happen because I loved her very much. But…” She falls silent. But what? “Men will not insult you or will not easily say no when you tell them you need more money to secure the institution and make sure it can do its work.” Does she mean it’s easier for her to ask for money as a woman? “Yes,” she flashes back. “Yes. Yes. Absolutely.” Because masculinity responds to a woman saying I need more money? “Yes,” she agrees, smiling. “People have said that to me. ‘How can I say no to you?’”

For all Lagarde’s charm, it’s hard not to feel a sense of Alice In Wonderland bewilderment about the IMF’s work. The Americans are recovering with a stimulus programme more familiar to Europe than Washington, while a Frenchwoman is trying to save the eurozone with austerity measures that would please the Tea Party. The whole point of the European project was to prevent the sort of conflict that once engulfed the continent, and yet the IMF’s life support strategy has seen neo-Nazis elected in Athens, and now risks destabilising the marriage between Germany and France on which the European dream depends. When democratic elections produce politicians unwilling to play by the IMF’s rules, they have been replaced by unelected technocrats – Mario Monti in Italy, Lucas Papademos in Greece – gifting Eurosceptics evidence for their charge that the EU is fundamentally anti-democratic.

Were voters in Greece and France basically wrong to elect anti-austerity politicians? “You are never wrong when you have voted because you’ve acted in accordance with your conscience and your beliefs, and you’ve exercised your democratic right, which is, you know, perfectly legitimate in our democracies.”

But Germans elected Hitler in 1933, and we don’t think they were right, do we?

“Well, somebody once said if people are not happy with their government, you change the people.” She laughs, deftly sidestepping the question. “What’s really interesting,” she says more seriously, “is that wherever you see a change of government, for instance in Spain, do you see major changes from the economic and financial policies that were conducted by their predecessors? No.” She suspects we will see a similar pattern now in France. “I’m very much a believer that it’s action that matters much more so than, you know, the flurry of political promises and statements and slogans that are used during political campaigns. So let’s see.”
Christine Lagarde in her youth Christine Lagarde in her youth: ‘I’ve criticised enough women who are fighting so hard to look like a man that it destroys half of their own sanity and humanity.’ Photograph: Holten-Arms School

Is she saying there’s no need to panic about a rift between Paris and Berlin? “I should think so,” she agrees quietly, with a knowing smile. “I think it’s largely overstated.”

Lagarde’s unflappable calm seems to come quite naturally. She was born in Paris in 1956, the eldest daughter of a university lecturer and a teacher; her father suffered from motor neurone disease and died when she was just 17. After failing twice to get into the prestigious Ecole Nationale d’Administration, the elite incubator for French civil servants, she joined the American law firm Baker & McKenzie and rose to become its first female chairman. In her early 30s she had two sons with her first husband, but after that the details get a little hazy; she married again while in Chicago, to a British businessman, but now lives with a Corsican she first met in her 20s at law school. In the French tradition, that’s about as much as we know of her private life, apart from the fact that she is teetotal, vegetarian and a fanatical swimmer who will stay only in hotels that have pools. “She radiates,” an acquaintance once said of her. “I think that’s because she swims so much.”

She certainly radiates assurance, but of course part of being reassuring means not saying anything very bold. I ask how she squares austerity with growth, but she thinks the furious debate between the two is generating more heat than light.

“What we say is it cannot be either or; it’s not either austerity or growth, that’s just a false debate. Nobody could argue against growth. And no one could argue against having to repay your debts. The question and the difficulty is how do you reconcile the two, and in which order do you take them? I would argue that you do it on a country by country case; it’s not going to be a one size fits all.”

In the UK’s case, Lagarde thinks we are broadly on the right lines; public spending cuts, quantitative easing and low interest rates all meet with her approval. I tell her it doesn’t feel that way to a lot of people here, and ask for an exit narrative – the story of how we’ll get out of this mess – that could cheer people up.

“There will be an exit,” she says firmly. “No question about it.” Yes, but what is it? “Well, we’re going to invent it. To give you a couple of positive messages, firstly, protectionism is not reappearing. The second reason for optimism is, there’s a lovely sentence by Robert Musil, which says, ‘Man is capable of anything – including the best.’ And when you see how a situation can be turned around by one individual – get Mr Berlusconi out, you bring Mr Monti in, he’s dedicated, he couldn’t care less about his political future because he’s not interested. And he does the job. And he changes the perception, and restores confidence. That’s also a sign of hope.”

That may be true, but it’s not an exit strategy narrative. “Ah,” she says briskly, laughing. “You’ll have to come back for that.” Could she at least say where we are on the curve; is this as bad as things can be, or will they get worse? “I’m not in the business of reading tea leaves. I don’t have a crystal ball. Some of the major issues are being resolved – but it’s not over now. Let’s face it, it’s not over yet.”

And for Greece – is the euro over? Lagarde won’t say. I ask if I’ll be packing euros if I go on holiday to Greece next year and she just smiles. “A holiday in Greece, it’s a good investment for the country!”

She will put her name to just one firm prediction: she’s going to be at the synchronised swimming at the Olympics this summer. “Osborne promised me that I would be invited, so, yes, I will try to do that. I’m desperate to.”

I try once more. When history books are written about the financial crisis, they will say it began in 2008. What date will they give for its end? “Hmm, after the hyphen? After 2008? Two thousand,” she says firmly. How odd, I think – her English is perfect, but she must have misunderstood the question. I ask again, but she is laughing. There was no misunderstanding.

“Well, I’m sure about the first two digits: 20. But I’m not sure about the last two digits.”

Τα κύρια σημεία στην Ελληνική:

- Ηρθε η ώρα οι Ελληνες να πληρώσουν, λέει η διευθύντρια του ΔΝΤ σε βρετανική εφημερίδα
- “Οι έλληνες γονείς θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για τα παιδιά τους και να πληρώνουν τους φόρους”
-

“Υπάρχουν άνθρωποι που στερούνται δημόσιες υπηρεσίες εξαιτίας των φοροφυγάδων”
- Ξεκαθαρίζει οτι η Ελλάδα δεν θα έχει καλύτερη μεταχείριση απο χώρα του αναπτυσσόμενου κόσμου

“Οι γονείς των παιδιών στην Ελλάδα να αναλάβουν την ευθύνη και να πληρώνουν τους φόρους τους” .

Σχολιάζοντας τη φοροδιαφυγή στη χώρα μας, σημείωσε “σκέφτομαι εκείνους που στερούνται τις δημόσιες υπηρεσίες εξαιτίας όλων αυτών που φοροδιαφεύγουν”.

Σε ερώτηση αν ανησυχεί για όλους εκείνους τους ασθενείς στην Ελλάδα που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, απαντά: “πιο πολύ σκέφτομαι τα παιδιά σε σχολεία της Νιγηρίας που μοιράζονται μία καρέκλα ανά τρεις μαθητές επειδή θέλουν πραγματικά να μορφωθούν. Τα έχω στο μυαλό μου όλη την ώρα γιατί πιστεύω ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια από τους ανθρώπους στην Αθήνα”.

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ συμπλήρωσε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να έχει καλύτερη μεταχείριση από ό,τι μια φτωχή χώρα στον αναπτυσσόμενο κόσμο. 

”Η δουλειά μου είναι να λέω την αλήθεια. Και είναι πιο δύσκολο να ζητάω από την κυβέρνηση μιας χώρας που οι κάτοικοι της ζουν με 3, 4, ή 5 χιλιάδες δολάρια το χρόνο να αυξήσει τα μέτρα λιτότητας και να μειώσει χρέη και ελλείμματα, από το να ζητάω τα ίδια, αυτονόητα πράγματα από την κυβέρνηση μιας πλούσιας χώρας”.

ΣΣ: Ενθουσιασμένοι  Ελληνες συρρέουν από ενωρίς στη σελίδα της Κριστίν στο Facebook  για να την ευχαριστήσουν θερμά… για την αντικειμενικότητα, την ανθρωπιά και τον επαγγελματισμό της. Α ναι, και το αφορολόγητο υψηλότατο εισόδημά της.

Αθήνα, 21 Μαΐου 2012

Συγχαρητήρια για την εκλογή του Τόμισλαβ Νίκολιτς από τον Πρόεδρο του Πατριωτικού Μετώπου, Σταύρο Βιτάλη.

Συγχαρητήρια επιστολή για την εκλογή του στο αξίωμα του Προέδρου της Σερβίας απέστειλε στον παλιό του φίλο, Τόμισλαβ Νίκολιτς, ο Πρόεδρος του Πατριωτικού Μετώπου, Σταύρος Βιτάλης.

Στη συγχαρητήρια επιστολή του, προς το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Σερβίας, ο κ. Βιτάλης αναφέρει:

Αγαπητέ Τόμισλαβ.

Συγχαρητήρια για την εκλογή σου.

Μετά από χρόνια επίμονους αγώνες, οι Πατριώτες της Σερβίας, άρχισαν και πάλι να ανακτούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια, από την ενδοτική πολιτική, που δυστυχώς ακολουθήθηκε από τις πολιτικές της ηγεσίες, μετά τους εγκληματικούς ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς της χώρας.

Σου εύχομαι δύναμη, για να αποκαταστήσεις κυρίως, αυτήν την χαμένη αξιοπρέπεια του Σέρβικου Λαού και φυσικά, να επανασχεδιάσουμε την προσέγγιση των Λαών μας, Ελληνικού και Σερβικού, που για χρόνια ολόκληρα συζητούσαμε, με τους κοινούς μας φίλους, πρώην Προέδρους της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίρκο Σάροβιτς και Νίκολα Πόπλασεν.

Η ώρα να ξαναστηθούν οι ιστορικές φιλίες των Λαών μας, αλλά και της επιστροφής στις φυσικές συμμαχίες των χωρών μας, αργά αλλά σταθερά, πλησιάζει αγαπητέ Τόμισλαβ.

Θα ήταν μεγάλη χαρά μου, να τα ξαναπούμε από κοντά, για να σε ενημερώσω για την πορεία του Πατριωτικού-Δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα και να ξαναδώ τα χώματα στα οποία «κοιμούνται», οι Έλληνες που πολέμησαν δίπλα στον αδελφό Σέρβικο Λαό.

Με σεβασμό και αδελφοσύνη

Σταύρος Βιτάλης

Πρόεδρος του Πατριωτικού Μετώπου.

Πατριωτικό Μέτωπο
Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης
Κεντρικά Γραφεία Αθηνών: Νίκης 33,
10557, Σύνταγμα, Αθήνα
Τηλ. 2103311642, Φαξ: 2103311652
Τηλ. Προέδρου: 6980292626
http://www.pamet.gr  pametopo@gmail.com
Γραφεία Βόρειας Ελλάδας: Δελφών, 232,
54655, Θεσσαλονίκη
Τηλ. 2310421940
Γραφεία Πελοποννήσου: Κλεομένους Οικονόμου 4-6,
Πλατεία Αγίας Λαύρας, Αίγιο
Τηλ. 2691026221
Ανταλλακτήριο Αγροτικών και Ελληνικών προϊόντων “«Αλληλέγγυον»”
Αγίας Σοφίας 50, Κολωνός, Αθήνα
www.allilegion.gr allilegion@gmail.com
Τηλ. 2105141443
Τηλέφωνα Διαχειριστών: 6975646728, 6932647605

 

Δεν είμαι στην υπηρεσία της Δύσης και δεν υπακούω στις διαταγές της. Προστατεύω τα συμφέροντα του Έθνους μου και δεν επιθυμώ να επιτεθώ σε κανέναν. Αγαπώ το Λαό μου, αγαπώ τη Ρωσσία, και δε θα αφήσω κανέναν να ταπεινώσει την αξιοπρέπεια του Σερβικού Λαού, την Εθνική του Ανεξαρτησία. Δεν εππιθυμούμε καμία σύγκρουση ή αντιπαράθεση με τη Δύση. Αλλά η Δύση θα πρέπει να σέβεται  τη θέλησή μας και την ανεξαρτησία μας και να μην ποδοπατάει τα συμφέροντά μας..

Λέγομαι Αντώνιος Περρής. Εδώ και 20 χρόνια φροντίζω την 90 χρονών Μητἐρα μου(την γεροντοκομώ). Τώρα τα 3- 4 χρόνια έχει πάθει Αλτζχάϊμερ και τελευταία την πιάνουν και κρίσεις σχιζοφρένειας και έχει κι᾽ άλλα προβλήματα υγείας, Και τα γηροκομεία δεν δέχονται τὀσο επιβαρυμένους ασθενείς.
Το πρὀβλημα είναι ότι δεν είχα προβλέψει να έχω αρκετό ρευστό στο λογαριασμό μου, διότι έπιασε ξαφνικά η οικονομική κρίση. Παρόλο που έχω αρκετή περιουσία, και τα πουλώ όλα όσο όσο τόσο καιρό, έχω μείνει χωρίς ρευστό(χρήματα) και δέν έχουμε πια να φάμε, κι´η πιστωτική μου κάρτα με 22% επιτόκιο γεμάτη κι´ας δανείζονται με 1%, κι´άλλα έξοδα που τρέχουν. Ζω πια συνέχεια μιά ζωή δράμα.

2) Τώρα τελευταία δυστυχώς έχω νέα σοβαρότατα δικά μου προβλήματα υγείας.

Δεν έχω καμμία λύση μπρος μου. Περιουσία αρκετή αλλά ρευστό καθόλου, οπότε χωρίς φαγητό τι γίνεται ? Μήπως ξέρει κανείς καμμία λύση.

Ισχυροί της γης γιά την οικονομική κρίση που δημιουργήσατε θέλετε κρέμασμα
και σας είναι λίγο.

Μη μείνει απ´ αυτούς κανείς.

1) Τον κόσμο αυτό αν θες να φτιάξεις
πρέπει ν΄αλλάξεις τη δομή,
πρωτού λόγω της απραξίας μας
μας αφανίσει η παρακμή,
μας κυβερνούν οι λωποδύτες,
οι τραπεζίτες κι´ οι αγιογδύτες
κι´ όλοι τους οι υποτακτικοί.

R. Δίχως έλεος λοιπόν, δίχως οίκτο,
κτύπα τους πριν αφανιστείς,
γιατί αλλιώς μεσ´ στη μιζέρια
και μεσ´ στο άδικο θα ζεις,
δίχως έλεος λοιπόν, δίχως οίκτο,
μη μείνει απ´ αυτούς κανείς.

2) Λέει η εντολή ου αυτοκτονήσεις,
μα κατ´ ανάγκη αυτοκτονείς,
χτύπα τους πριν σε αφανίσουν,
εγκληματείς που αδρανείς,
της ηθικής μας απραξίας
όπως και της νωθρότητάς μας
πια ας μην είμαστ´ ασθενείς.

Πηγή: stixoi.info     www.olympia.gr

Ο 60χρονος μουσικός Αντώνης Περρής έδωσε το σήμερα πρωί τέλος στη ζωή του πέφτοντας από τον 5ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε στο κενό, έχοντας σπρώξει δευτερόλεπτα πριν την 90χρονη μητέρα του.

Μας ανήκουν όλες τις μπανάνες! Προσκυνήστε να σας αφήσομε να φάτε!

“ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΙΑΣ ΣΤΑΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ”- Αριστοτέλης

ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ | “Δεν υπάρχει στα ήθη των Ελλήνων το προσκύνημα”

Σαφείς καταδικαστικές αναφορές γύρω απο την καθαρώς βαρβαρική ” συνήθεια ” του προσκυνήματος και της γονυκλισίας, υπάρχουν διάσπαρτες μέσα στα κείμενα όχι μόνον της Αρχαίας αλλά και της Νεωτέρας Γραμματείας μας, καθώς και στις στήλες των διαφόρων Λεξικών της Ελληνικής Γλώσσης.

Ο ποιητής Θέογνις ο Μεγαρεύς { ΣΤ’ αι. π.χ. } καταδικάζει ακόμη και την απλή κλίσι της κεφαλής χαρακτηρίζοντας την ώς δουλική συμπεριφορά:

” Ού ποτε δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν, άλλ’ αιει σκολιή, καυχένα λοξόν έχει ” | ” Ουδέποτε δουλική κεφαλή γεννήθηκε όρθια, αλλά πάντοτε κυρτή και τον αυχένα λοξόν τον έχει “. { Ελεγ. 535 }

Ο ίδιος δέ, ώς Έλλην, δηλώνει κατηγορηματικά:

” Ούποτε… υπό ζυγόν δύσλοφον αυχνένα θήσω, ούδ’εί μοι Τμώλος έπεστι κάρη ” | ” Δεν θα θέσω υπό δύσλοφον ζυγόν τον αυχένα, ακόμα και άν το όρος Τμώλος πέσει επί της κεφαλής μου ” { Ελεγ. 985 }

Ο Ηρόδοτος, στο Β-80 της ” Ιστορίης του ” μας περιγράφει τα ιδιαιτέρως παράξενα ήθη των Αιγυπτίων, αφηγείται έκπληκτος και καταγράφει ώς αξιοθέατον:

” Τόδε μέντοι άλλο { οι Αιγυπτίοι } Ελλήνων ουδαμοίσι συμφέρονται, αντί του προσαγορεύειν αλλήλους έν τήσι οδοίσι, προσκυνέουσι κατιέντες μέχρι τού γούνατος την χείρα! ” | ” Και σ’αυτό το άλλο οι Αιγύπτιοι δεν ομοιάζουν με τους Έλληνες, αντί να χαιρετηθούν όταν συναντηθούν είς τας οδούς, προσκυνούν κατεβάζοντας μέχρι το γόνατο το χέρι ! “.

Και ο λεξικογράφος Ησύχιος, είς το λήμμα ” αντίχειρες “, παρατηρεί:

” Έννια των βαρβάρων εθνών, τους αντίχειρας υποτιθέντα τοίς γενείοις, και τους δακτύλους εκτείνοντα, προσκυνεί τούς ηγουμένους αυτών “.

” Προσκυνείν ώσπερ έν τοίς βαρβάροις ” | ” Το προσκύνημα αφορά μόνον τους βάρβαρους ” { Δημοσθ. 549.16 }

Η παγκόσμιος Ιστορία της ” Ακαδημίας Επιστημών ΕΣΣΔ ” { Εκδ. 1957, σελ. 647 – 652 } σχολιάζει διεξοδικώς τις απίστευτες αυτές εκφράσεις και συνήθειες: ” Οι βασιλίσκοι της Συρίας συνήθιζαν όταν απευθύνοντο στον Φαραώ, να εκδηλώνουν με δουλικές εκφράσεις την εξάρτηση τους απο αυτόν, ” στα πόδια του κυρίου μου επτά κι άλλες επτά φορές πέφτω να προσκυνήσω και με την κοιλιά μου και με την ράχη μου “… Ο εξαρτημένος άρχιζε με την προσφώνηση ” στον Κύριο μου, στον Ήλιο μου πέφτω “, έφθανε μάλιστα στο σημείο να αυτοονομάζεται και ” σκύλος του κυρίου του “

Ο Στοβαίος είς το Περί Νόμων και Εθών { 41 }, διασώζει την πληροφορία ότι: ” Πέρσαις… εάν τινα προστάξη ο βασιλεύς μαστιγώσαι, ευχαριστεί ώς αγαθού τυχών ότι αυτού εμνήσθη ο βασιλεύς ” | ” Στην Περσία, εάν κάποιος μαστιγωθεί κατόπιν εντολής του βασιλέως, τον ευχαριστεί “.

Και επί σουλτανικής ακόμη Τουρκίας γινόταν στα ανάκτορα της Κωνσταντινούπολης η επίσημη τελετή του προσκυνήματος, κατά την οποία οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι, αλλά και οι δυτικοί πρεσβευτές, υπέβαλλαν τα συγχαρητήρια τους στον σουλτάνο προσκυνώντας κροσωτή ταινία στα πόδια του θρόνου του. Μόνον οι ” υπόδουλοι ” Έλληνες ήταν ” Απροσκύνητοι “.
Γράφει ο σουλτάνος Σελίμ Β’ πρός τον υιό του, το 1572: ” Παιδί μου, ο θεός εβοήθησε και ενίκησα και πήρα την Κύπρο, τους άπιστους ανθρώπους όπου δεν με επροσκενούσαν…”

Ο Ι. Κακρίδης αναφέρει χαρακτηριστικά: ” Στα Λαηνά του Σουφλιού, είναι ένας τσοπάνος που φτιάνει θαυμάσιες γκλίτσες. Σε μία απο αυτές παρίστανε τον Τούρκο να κόβει το κεφάλι ενός Έλληνα. Ο Έλληνας στέκει όρθιος, και με χωρίς κεφάλι που είναι. Κι όταν ρωτήσαν τον τσοπάνο γιατί στέκει όρθιος, αφού είναι χωρίς κεφάλι, αποκρίθηκε – Γιατί είναι Έλληνας – ” { Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Νεοελληνική Παράδοση, εκδ. ΜΙΕΤ, σελ. 32, 52 }

Πράγματι οι Έλληνες, άν και λίαν ευσεβείς, δεν ” έκυπτον “, ούτε και όταν προσευχόταν. Είναι γνωστό ότι επικαλούντε τους επουράνιους θεούς δι’απλής ανατάσεως των χεριών, ” άρσεως “, εξ ου αρα = προσευχή, αράομαι = προσεύχομαι.

” Λαοί δ’ ηρήσαντο { δηλ. προσευχήθηκαν }, θεοίσι δε χείρας ανέσχον ” { Ιλιάς Η 177 }”

… στάντες ευξόμεθα αυτοίς, ανατείνοντες των χείρε αγαθόν δίδοναι… ” { Αριστοφ. Όρνιθες 621 }

” … θεοκλυτούντος και πρός τον ουρανόν ανατείνοντας τάς χείρας… ” { Πλουτάρχου. Βίος Αλεξάνδρου 19 }

” …ανίσχοντες χέρας, αθανάτοις εύχοντο ” { Βακχ. Διθύρ. 25 }

Τα κείμενα μας είναι γεμάτα απο παρίμοιες περιγραφές και εικόνες. Όταν εδέοντο πρός τους θαλάσσιους θεούς, τότε άπλωναν τα χέρια τους πρός την θάλασσα, ενώ όταν απευθυνόταν πρός τους θεούς του Κάτω Κόσμου χτυπούσαν το έδαφος με τα πόδια τους – προκειμένου να εισακουσθούν – και όχι δια της παλάμης, αποφεύγοντας έτσι την οσφυοκαμψία, το κύπτειν, αφού όπως επεξηγεί ο Λουκιανός { Νιγρίνος 21 }: ” Ο υποκύψας, την ψυχήν ταπεινώνει, τη του σώματος ομοιότητι “.

Γι’αυτό και ο Διογένης ο Κυνικός, όταν κάποτε είδε μιά γυναίκα να γονατίζει για να προσκυνήση, με την κεφαλή επί του εδάφους, την επετίμησε με την γνωστή του ” αθυροστομία “:

” Ούκ ευλαβή, ώ γύναι, μή ποτε θεού όπισθεν εστώτος ασχημονήσης; ” { Διογένης Λαέρτιος – Βίος Διογένους 37 }

Ο Πυθαγόρας φαίνεται ότι ήτο ιδιαιτέρως αυστηρός, διότι απαγόρευε ακόμη και την παραμικρή δέησι. Γράφει ο Ιάμβλιχος στον ” Πυθαγορικόν Βίον ” { 236 }:

“Οι Πυθαγόρειοι απείχοντο δεήσεων και ικετειών και πάσης τής τοιαύτης ανελευθέρου θωπείας { κολακείας } ώς ανάνδρου και ταπεινής ούσης “.

Γι’αυτό ο Μίνως, ώς δικαστής στον Άδη, απέστελλε στους χώρους των ασεβών και τις ψυχές όσων είχαν την απαίτηση ή απλώς ανέχοντο να προσκυνούνται ενόσω ζούσαν.

” Μίνως, επιμελώς εξετάζων, απέπεμπεν έκαστον ές τον των ασεβών χώρον… μάλιστα εκείνων ήπτετο, των προσκυνείσθαι περιμενόντων “. { Λουκιανού – Νεκυομαντεία 473 }

Η προσκύνησις ανθρώπου απο άνθρωπο αντιμετωπίζετο και ώς μεγάλη βλακεία και αφέλεια. Γράφει ο Φιλόστρατος, στον βίο Απολλωνίου του Τυανέως { Κέφ. XXVII }: “Αφικομένω Απολλωνίω ές Βαβυλώνα, ο σατράπης ο επί των μεγάλων πυλών ορέγει { απλώνει } χρυσήν εικόνα του βασιλέως ήν, εί μή προσκυνήσειέ τις, ού θεμιτόν ήν εσφοιτάν έσω { να εισέλθει στην πόλη } σατραπεύεται παρά τοίς βαρβάροις τα ούτω ευήθη… “{ ευήθης = ανόητος, μωρός, ηλίθιος }.

Γι’αυτό οι ξένοι Ελληνιστές συγκρίνοντας τις δύο νοοτροπίες – βαρβάρων και Ελλήνων – σχολιάζουν εντυπωσιασμένοι: “Στην Ελλάδα κανείς ελεύθερος πολίτης δεν υποκλίνεται ούτε προσκυνάει μιά ζωντανή θεότητα πεσμένος κατά γής” { Hanson  Heath – Ποιός σκότωσε τον Όμηρο; }

Οι Έλληνες είχαν καταλάβει ότι η ιδιαιτερότητα τους ήταν να μην υποκλίνονται μπροστά σε άνθρωπο, να μη δέχονται την απόλυτη εξουσία… Άν υπερασπίζουμε την παιδεία της Αρχαίας Ελλάδος στην σημερινή εκπαίδευση, δεν το κάνουμε επειδή ανήκει στο παρελθόν όλων μας, αλλά επειδή είναι το καλλίτερο εχέγγυο μέλλον. “{ Ζακλίν ντέ Ρομιγύ – Ομιλίας της στην Πνύκα, 11-7-1995 }.

Όταν ο Δαρείος, ώς ένδειξη υποταγής, είχε ζητήσει απο τους Σπαρτιάτες ” Γη και Ύδωρ “, οι Σπαρτιάτες
” τους πρέσβεις τους αιτέοντας, ές φρέαρ εμβαλόντες, εκέλευον γήν τε και ύδωρ έκ τούτων φέρειν παρά βασιλέα ” | ” Τους έριξαν σ’ένα πηγάδι λέγοντας να πάρουν απο εκεί ” Γή και ύδωρ ” για να το φέρουν στον βασιλέα τους “.

Ο Απόλλων όμως οργίσθη επειδή οι πρέσβεις εθεωρούντο πρόσωπα απαραβίαστα, και ” Λακεδαιμονίοισι μήνις κατέσκηψε “. Συσκεφθέντες τότε απεφάσισαν να αποδώσουν ικανοποίηση, ” … ποινήν τείσειν Ξέρξη, των Δαρείου κηρυκών των έν Σπάρτη απολομένων “. Κήρυγμα λοιπόν εποιούντο πρός τους πολίτες ” εί τις βούλοιτο, πρό { υπέρ } Σπάρτης αποθνήσκειν “. Πράγματι, ο Σπερθιής ο Ανηρίστου και ο Βούλις ο Νικολάου προσεφέρθησαν να ταξιδεύσουν είς τα Σούσα για να τιμωρηθούν απο τον Ξέρξη με την ποινή του θανάτου. Όταν παρουσιάσθηκαν στον Πέρση βασιλέα εδήλωσαν τον λόγο της αποστολής τους, πλήν όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά, παρά τις πιέσεις, να τον προσκυνήσουν. – Ήρθαμε για να μας φονεύσετε, όχι για να προσκυνήσουμε! -

Ο πρεσβευτής Τιμαγόρας που εδέχθη να προσκυνήση, εφονεύθη υπό των Αθηναίων: “Τιμαγόρας, ούτος πρεσβευτής πεμφθείς πρός βασιλέα Αρταξέρξην υπο Αθηναίων, χρυσίον έλαβε παρ’αυτού και αργύριον/// ούτος ούν ο Τιμαγόρας, προσκυνήσας τον Περσών βασιλέα, παρά τα Ελλήνων ήθη, και δωροδοκηθείς, υπο Αθηναίων ανηρέθη – εφονεύθη – “{ Λεξικό Σουίδα }

Το ” απροσκύνητον “, ώς Ελληνική συνήθεια, ώς βίωμα και αρετή, ώς τρόπος ζωής, επέρασε και στα δημοτικά, αλλά και στα σύγχρονα τραγούδια. Ο σκλαβωμένος Έλληνας παραμένει στο φρόνημα αδούλωτος, απροσκύνητος, σαν αετός που κυτάεει τον ήλιο { τον δυνάστη } κατάματα. Μα εγώ δεν ζώ γονατιστός είμαι της γερακίνας γιός – Βασίλης Τσιτσάνης. Το Γεράκι, ο Ιέραξ, το έμβλημα του Διός. Και δεν είναι τυχαίο που το ” αέτωμα ” – αετός με ανοιχτά φτερά – είναι το πατρογονικό μας σχήμα. Οι αρματωλοί και οι κλέφτες που τόσο έχει υμνήσει η λαϊκή μούσα, παραμένουν απροσκύνητοι και άκαμπτοι σαν αρχαίοι κούροι.
” Όσο είν’ ό κλέφτης ζωντανός, πασά δέν προσκυνάει
κι άν πέσει το κεφάλι του, δεν μπαίνει στο ταγάρι.
Το παίρνουν οι σταυραετοί να θρέψουν τα παιδιά τους
να κάνουν πήχυ το φτερό και πιθαμή το νύχι. “

” Εγώ ραγιάς δεν γίνομαι, Τούρκο δεν προσκυνάω. “

” Τρείς Τούρκοι τρείς γενίτσαροι και οι τρείς τον Γιάννο θέλουν
για να τον παραδώσουνε στις πύλες του σουλτάνου.
Σαν τι κακό του έκαμα μπρέ Τούρκοι του Σουλτάνου;
Μα πώς δεν τώκανες κακό που δεν τον προσκυνάεις.
Ούτε τον επροσκύνησα ούτε τον προσκυνάω. “

” Προσκύνα Διάκο τον Πασά, προσκύνα τον Βεζύρη…
Όσο είν’ ο Διάκος ζωντανός, πασά δεν προσκυνάει. “

” Μάρκο μου πάρε τα κλειδιά κι έλα να προσκυνήσει.
Μένα με λένε Μπότσαρη, μένα με λένε Μάρκο
ποτέ μου δεν προσκύνησα κι ούτε θα προσκυνήσω. “

” Έβγα Γιώργη, προσκύνησε, τζουράκι να σε κάμω.
Δεν είμαι νύφη πατρινιά να βγώ να προσκυνήσω. “

” Χρήστο, σε θέλει ο πασάς, σε θέλουν οι αγάδες.
Όσο είν’ ο Χρήστος ζωντανός, Τούρκο δεν προσκυνάει. “

” Τ’αντρειωμένα κόκκαλα ξεθάψτε των γονιών σας.
Τούρκους δεν έπροσκύνησαν. Τούρκοι μην τα πατήσουν. “

Στα ” Απομνημονεύματα ” του Κολοκοτρώνη, διαβάζουμε ότι ο Κολοκοτρώνης εννόησε ότι η ύπουλη αμνηστεία του Ιμπραήμ υπέσκαπτε το φρόνημα των αγωνιστών. Οι προσκυνημένοι φέρνανε πολύ μεγαλύτερη ζημιά στον αγώνα παρά οι ίδιοι οί αλλόφυλοι. Και έριξε το σύνθημα: ” Τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους… η πατρίς κινδυνεύει απο το προσκύνημα “. Στον ίδιο τον Ιμπραήμ απάντησε: ” Όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμεν “.

Παρόμοια απάντηση έδωσε και ο Καραϊσκάκης στον Κιουταχή κατά την συνάντηση τους στην ναυαρχίδα του Γάλλου ναυάρχου Δεριγνύ. Όταν εισήλθε στο σαλόνι ο Καραϊσκάκης, του είπε ο Κιουταχής: ” Έλεγα πως θάρθεις να με προσκυνήσεις “. Κι εκείνος απάντησε: ” Εγώ να σε προσκυνήσω; βαλεσής εσύ, Ρούμελης βαλεσής κι εγώ “. { Φωτιάδη – Καραϊσκάκης }

Ανάλογες απαντήσεις βγαλμένες μέσα απο την διαχρονική αυτή πεποίθηση του Ελληνισμού, έχει να επιδείξει η Ιστορία και απο τον νεώτερο Κυπριακό αγώνα.

Η μητέρα του Α. Αυξεντίου { ο οποίος κάηκε ζωντανός απο τους Άγγλους μέσα στο κρησφύγετο του αρνούμενος να παραδωθεί }, λίγο μετά τον θάνατο γιού της δήλωσε: ” Κάλλιο μιά φούχτα χώμα ο λεβέντης μου, παρά γονατισμένος “.

” Δεν προσκυνώ Αγαρηνό, κρατάω απ’τον Όμηρο εγώ
είμαι του Τεύκρου αγγόνι και του Κολοκοτρώνη.
Παιδί του Μακρυγιάννη δέ με νικούν βαρβάροι… ” { Α. Ανδρέου }

Ο Κωστής Παλαμάς μέσα απο τους στίχους του ποιήματος του ” Ο γιός της Χήρας ” προβάλλει με τρόπο εντυπωσιακό και μεγαλειώδη, ” την ιδιαιτερότητα των Ελλήνων να μην υποκλίνωνται μπροστά σε άνθρωπο “.

Άς σταθούμε σε λίγους αλλά χαρακτηριστικούς στίχους του εκτενούς αυτού ποιήματος:
” Έβγαλε διάτα ο Κρούταγος, της Βουργαριάς ο τσάρος. Προσκύνημα…
Κοπαδιαστά περνάν, κι όλο περνάν οι σκλαβωμένοι εμπρός του.
Προσκύνημα. Μπρός του περνάν και γονατάν και σκύβουν.
Μόν’ένας μπρός του σαν περνά, δεν γονατά, δεν σκύβει…
Μόνος αυτός δε γονατά, μόνος αυτός δε σκύβει.

Κι ο βασιλιάς ξαφνίζεται, ρωτά: Ποιός είν’ εκείνος που δέ με προσκυνά;
Για φέρτε τον μπροστά μου. Κι άν τον κρατήση ο Κρούταγος, και τι κακό θα κάμη;
Φέρθηκε ο νιός απόκοτα και θάνατος του πρέπει…
Κι ήρθε και η μάννα κι έσκυψε πρός το παιδί της και είπε:
…εσένα είναι η πατρίδα σου τ’ Αλεξάνδρου ή πατρίδα. “

Το κείμενο από  εδώ:  ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υπεύθυνος Οικονομικών του κόμματος Γιάννης Δραγασάκης προκάλεσε αίσθηση μιλώντας σήμερα, για πρώτη φορά, περί «πολιτικής και όχι νομικής καταγγελίας του Μνημονίου», θέση που ποτέ δεν έχει κατατεθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Δραγασάκης ρωτήθηκε, σε πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1 αν με αυτή την αλλαγή στο πρόγραμμά του «ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται πιο κοντά στις θέσεις της ΝΔ» και διευκρίνησε:

«Θα καταγγείλουμε πολιτικά και όχι νομικά το Μνημόνιο. Αυτό σημαίνει ότι κάποιες πτυχές θα καταργηθούν, κάποιες άλλες θα τις διαπραγματευτούμε και υπάρχουν και άλλες που πρέπει να εξετάσουμε εναλλακτικές λύσεις», χωρίς να απαντήσει στην ερώτηση αν αυτό αποτελεί κεντρική επιλογή του κόμματός του και πότε προέκυψε αυτή η αλλαγή στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Δραγασάκης εξήγησε τις θέσεις που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στους ευρωπαίους συνομιλητές του κατά την περιοδεία του σε Παρίσι-Βερολίνο. Ανέφερε μάλιστα ότι όταν ο ηγέτης του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Ζίγκμαντ Γάμπριελ εξήγησε στην ελληνική αποστολή στο Βερολίνο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς φορολογική μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμό του κράτους η απάντηση από τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν «εμείς τα παλεύουμε αυτά 20 χρόνια».

Ο κ. Δραγασάκης ανέφερε, επίσης, ότι το κόμμα του έχει συγκροτημένο πρόγραμμα για αλλαγές που αφορούν «στη φορολογία, το κράτος και την παραγωγική ανασυγκρότηση».

«Εξηγήσαμε στον Γάμπριελ ότι δεν γίνονται αυτές οι αλλαγές με ύφεση. Πρέπει να ξαναγίνει κούρεμα του χρέους και αναστολή πληρωμών. Του είπαμε, δώστε μας τη δυνατότητα να υπάρξει ανάπτυξη και στη συνέχεια θα ελέγξουμε το χρέος και τα ελλείμματα» ανέφερε ο κ. Δραγασάκης για να καταλήξει:

«Στην καρδιά της κρίσης πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα άνοιξη, ένα σενάριο ελπίδας και όχι τρόμου όπως κάνουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ» ενώ εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Αντώνη Σαμαρά, λέγοντας: «Να σκοτωθούμε για τις ιδέες αλλά όχι να εκτοξεύουμε φόβους και να φτιάχνουμε φανταστικούς αντιπάλους».

Νωρίς αρχίσαν τις γαργάρες…  των ανοιξιάτικων σεναρίων ελπίδας

 

Πηγή: polispress.gr

Ποιός θυμάται άραγε την γενοκτονία του Σερβικού Λαού; Τους πύρινους λόγους του Τσοχατζόπουλου κατά του σφαγέα Μιλόσεβιτς; Πόσοι θυμούνται τον Κώστα Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου να παρέχουν “κάθε δυνατή βοήθεια” στο Ράιχ; Εμείς πάντως θυμόμαστε. Και η ιστορία δεν συγχωρεί, ούτε εμάς τους ίδιους που τώρα είμαστε στο στόχαστρο. Εάν δεν αντισταθούμε, μας περιμένει ακριβώς η ίδια τύχη.

Παραθέτουμε παρακάτω την ομιλία του Γάλλου Στρατηγού Πιερ Γκαλουά, σε βίντεο, στα γαλλικά και την ελληνική μετάφραση ώστε να μη στερηθεί κανείς του αποκαλυπτικού κειμένου.

Ο Στρατηγός Γκαλουά έζησε τα γεγονότα της Γιουγκοσλαβίας από μέσα, ως Γάλλος αποσταλμένος της γαλλικής κυβέρνησης, και για αυτό το λόγο αποτελεί ο ίδιος μια εγκυρότατη πηγή πληροφοριών.

Η παρέμβαση του Στρατηγού Γκαλουά:

Στόχοι και συνέπειες της επίθεσης της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, 10 χρόνια μετά. Βελιγράδι, στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.

Λοιπόν, συναντιόμαστε σήμερα για να γιορτάσουμε, η λέξη δεν είναι η καταλληλότερη, μια πολύ θλιβερή επέτειο … Πριν από 10 χρόνια, το 1999, οι δυτικές δημοκρατίες, με επικεφαλής τη Γερμανία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, τις οποίες ακολούθησε και η Γαλλία, βομβάρδισαν ό, τι απέμενε από την πρώην Γιουγκοσλαβία, με απόλυτη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, των συμφωνιών του Ελσίνκι σχετικά με το απαραβίαστο των εθνικών συνόρων πρώτα, και έπειτα για το γεγονός ότι αρνήθηκαν την συμμετοχή των Ηνωμένων Εθνών, ήτοι του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, και τελικά, προχώρησαν σε πόλεμο χωρίς καν να ζητήσουν τη γνώμη των εθνικών κοινοβουλίων τους. Εν ολίγοις, μια σειρά από βιασμούς του διεθνούς δικαίου που αφήνει έναν πραγματικά μαύρο λεκέ για την ηθική των δυτικών δυνάμεων που συμπεριφέρθηκαν όπως συμπεριφέρονται οι απολυταρχίες και ακόμα, σε αυτή τη περίπτωση, τις ξεπέρασαν σε μέγεθος.

ΣΣ:   Η  “επιχείρηση” εναντίον της Γιουγκοσλαυιας ήταν “αντίποινα”

Γι ‘αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια προγραμματισμένη επιχείρηση της Γερμανίας πριν από πολύ καιρό. Δεν επρόκειτο μόνο να περιμένουν το θάνατο του προέδρου Τίτο το 1980, αλλά να προετοιμάσουν τη διαδοχή του, εκμεταλλευόμενοι την αναχώρησή του, να εξαρθρώσουν αυτό το έδαφος το οποίο οι Γερμανοί πίστευαν ότι δεν ήταν έθνος επειδή αποτελούταν από εθνότητες και διαφορετικές θρησκείες. Και εκτός αυτού, όπως το είπα προηγουμένως, η Γερμανία είχε προφανώς το πλεονέκτημα αυτής της εξάρθρωσης.

Έτυχε να είχα έμμεση σχέση με αυτά τα γεγονότα κατά τα έτη 1976 και 1977, καθώς πήγαινα τακτικά στη Γερμανία μετά από προσκλήσεις του Φραντς Γιόζεφ Στράους (ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή ο Γερμανός υπουργός Άμυνας , και έπειτα υπουργός Οικονομικών), σε ένα μικρό αγρόκτημα που είχε κοντά στο Μόναχο, όπου συναντιόμασταν, δέκα φίλοι, για να συζητήσουμε τις παγκόσμιες υποθέσεις, για δύο τρεις ημέρες.

Υπήρξε εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας, ένας εκπρόσωπος της Ισπανίας, (της Opus Dei), ένας εκπρόσωπος του Βατικανού και εγώ ήμουν ο Γάλλος της ομάδας. Μιλάγαμε για τα πάντα και τίποτα για δύο τρεις μέρες. Και κράτησα την ανάμνηση από συζητήσεις μεταξύ μας όπου οι Γερμανοί γείτονές μου πίστευαν ότι η Γιουγκοσλαβία δεν είναι βιώσιμη και ότι έπρεπε να ετοιμαστούμε, κατά τη στιγμή του θανάτου του Τίτο, να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη εδαφική οργάνωση.

Έτσι οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι πολύ καλοί γεωπολιτικοί, ήταν πολύ ευαίσθητοι για αυτή την υπόθεση για τους ακόλουθους λόγους:

1. Από τη γερμανική πλευρά, η επιθυμία να πάρουν εκδίκηση από τους Σέρβους οι οποίοι δύο φορές, το 1914-1918, και 1939-1945, ενωθήκαν με τους Συμμάχους εναντίον τους, ακόμη και την σερβική αντίσταση, η οποία από τον Απρίλιο του 1941 πήρε τον δρόμο των βουνών με τον Μιχαήλοβιτς και μετά με τον Τίτο και κράτησε αρκετές γερμανικές μεραρχίες, που θα χρησιμεύονταν στη Ρωσία, της Μόσχα και στη συνέχεια στο μέτωπο του Στάλινγκραντ. Και, όχι χωρίς λόγο, η Βόννη εκτιμούσε ότι ήταν η σερβική αντίσταση, σε κάποιο βαθμό, που ώθησε τη Γερμανία στην ήττα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου. Έπρεπε λοιπόν να τιμωρηθεί αυτός ο θαρραλέος λαός.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος: Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκτελούν 4600 πολίτες 16 ετών και άνω στο Kragujevac  σε αντίποινα για επιθέσεις παρτιζάνων. Εκτελούν 200 Σέρβουςγια  κάθε Γερμανό νεκρό.

2. Δεύτερη. Έπρεπε να ανταμειφθούν οι Κροάτες και Βόσνιοι μουσουλμάνοι που είχαν ενταχθεί στη ναζιστική Γερμανία, στον στρατό WEHRMACHT οι οποίοι κατέλαβαν ορισμένες θέσεις στη Γαλλία, για να τους ευχαριστήσουν για την σύνδεση τους με τη δράση της Γερμανίας, και επομένως να προωθήσουν τους Κροάτες και Βόσνιους μουσουλμάνους.

3. Τρίτη ιδέα της γερμανικής πλευράς, ήταν επίσης τον ενδιαφέρον της Γερμανίας να εισέρθουν η Κροατία και η Σλοβενία στη τροχιά της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας στην οποία ηγούταν η Δυτική Γερμανία, ως το ισχυρότερο μέλος της, και να αποκτήσει με αυτό τον τρόπο οικονομική επιρροή στην δαλματική ακτή μέσω αυτής να πλησιάσει τη Μεσόγειο, παλιό γερμανικό όνειρο με τον παραδοσιακό τροπισμό, η «Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία» με βλέψεις προς τις δύο Σικελίες και τη Κεντρική Μεσογείου. Επιπλέον πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι η Γερμανία πίστευε ότι τελικά θα παρέμβαιναν οι ΗΠΑ και αφού κατείχαν τις σημαντικότερες θέσεις στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, θα ήταν για εκείνη μια καλή συμφωνία που ετοιμαζόταν, μιλώντας στρατιωτικά.

Αυτοί οι λόγοι, κατά τη γνώμη μου, που ώθησαν τη Γερμανία να παίξει αυτό το ρόλο.

Έπρεπε επίσης να σύρει τη Γαλλία και τις ΗΠΑ σε αυτή την περιπέτεια.

Στη Γαλλία, ο κ. Κολ άσκησε αποφασιστική επιρροή στον πρόεδρο Μιτεράν, ο οποίος ήταν άρρωστος και αδύναμος, δεν είχε εξάλλου άλλη πολιτική παρά να μαζέψει τις αναγκαίες ψήφους για την επανεκλογή του, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα. Αυτός είναι ο λόγος που ο Μιτεράν, ακολουθούμενος εξάλλου από τον Υπουργό Εξωτερικών του, τον κ. Αλαίν Ζιπέ, ήδη από τον Φεβρουάριο 1994, είχε προσχωρήσει στο συνασπισμό που οι Γερμανοί ήθελαν να συναρμολογήσουν, ενεργώντας υπέρ μιας μουσουλμανο-κροατικής ομοσπονδίας με σκοπό να εκδιώξει τους Σέρβους από τη γη τους, που κατείχαν για αιώνες (περίπου 64% των εδαφών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), να πάρουν το 40% για να το δώσει στους μουσουλμάνους, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο αυτή τη τερατώδη ομοσπονδία, και στη συνέχεια, οργανώνοντας και συμμετέχοντας στη πρωτοφανή παραπλανητική εκστρατεία ψεμάτων για την οποία θα μιλήσω σε λίγο. Η γαλλική προσέγγιση ακολούθησε τη γερμανική προσέγγιση.

Στη συνέχεια, παρενέβησαν οι ΗΠΑ. Ήταν αρχικά απρόθυμες, επειδή φοβόντουσαν την μόρφωση του εδάφους, φοβόνταν την ανδρεία της σερβικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής 1940-1945, για την οποία ήταν οι ίδιες μάρτυρες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Φοβόντουσαν να συρθούν σε μια λεπτή και δύσκολη στρατιωτική περιπέτεια, ειδικότερα από τότε που στοιχειώνονταν από το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ, περισσότερο από ό, τι την πορεία του πετρελαίου που θα πέρναγε μια μέρα κατά μήκος του Δούναβη από το Βελιγράδι ή που θα έφτανε μέσω του διάδρομου αριθ. 8 της Κασπίας Θάλασσας μέχρι την ακτή της Αλβανίας, στο Δυρράχιο, από όπου θα ξεκινούσε ένας νέος αγωγός. Αλλά όλα αυτά ήταν μακριά και δεν ήθελαν να δεσμευτούν. Τελικά, υπό τη συνεχή γερμανική πίεση, οι ΗΠΑ άλλαξαν γνώμη και πειστήκαν ότι υπήρχε συμφέρον να συμμετέχουν, και αυτό για τους ακόλουθους λόγους.

Καταρχήν ήθελαν να αποδείξουν στους Ευρωπαίους ότι είναι ανίκανοι να αυτοδιαχειριστούν και ότι μόλις αποχωρούν οι Αμερικανοί, ακολουθεί το χάος, την αταξία και τον πόλεμο, γεγονότα που τους αναγκάσουν (τους Αμερικανούς) να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Αυτό αποδείχνει επίσης… ότι το ΝΑΤΟ είναι απαραίτητο!

Δεύτερον, οι ΗΠΑ πίστευαν ότι θα ταπείνωναν περισσότερο τη Ρωσία, η οποία εκείνη τη εποχή βρισκόταν στα χέρια του Γέλτσιν και των συμβούλων του Χάρβαρντ («τα αυγά του Χάρβαρντ»), που ήθελαν να γενικεύσουν την οικονομία της αγοράς στη Ρωσία, ενώ η ίδια η Ρωσία δεν ήξερε καλά καλά για το τι επρόκειτο, συνηθισμένη με το σύστημα της σχεδιασμένης οικονομίας.

Για τις ΗΠΑ, ήταν, επίσης, να επιβάλουν την ηγεσία τους εκεί (στα Βαλκάνια), όπου ο σλαβικός κόσμος έπρεπε να φανερώσει την ενότητα του και την αλληλεγγύη του.

Εξάλλου, (τρίτος λόγος), οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν ότι η Γερμανία είχε ενηλικιωθεί και ότι κατά βάθος θα ήταν ενδιαφέρον να έχουν στην Βαλκάνια μια στρατιωτικά κατεχόμενη ζώνη, κατά προτίμηση στην Αλβανία, γεγονός που αποδεικνύεται από την εγκατάσταση του διάσημου στρατοπέδου του Bondsteel (στο Κόσοβο) με τέτοιο τρόπο ώστε να βρίσκεται στη πορεία του μελλοντικού διαδρόμου αριθ. 8, που θα έφερνε το πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα στην Αδριατική.

Και έτσι, για αυτούς τους διαφόρους λόγους, οι ΗΠΑ παρενέβησαν αναλαμβάνοντας την διοίκηση του συνόλου των επιχειρήσεων, προκειμένου να περιθωριοποιηθεί η διοίκηση των Γερμανών, Γάλλων, Άγγλων, Ιταλών, έτσι ώστε να πάρουν το όλο θέμα στα χέρια τους

Εξάλλου, αυτή η επιχείρηση ήταν πολύ σημαντική για αυτούς, επειδή κατά βάθος ήταν γι ‘αυτούς ένα προηγούμενο σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής των μελλοντικών επιχειρήσεων στο Ιράκ.

Οι επιχειρήσεις στα Βαλκάνια έγιναν ως εξής:

Πρώτον, οργάνωσαν μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης, διηγώντας τα χειρότερα ψέματα, έτσι ώστε τα μελλοντικά θύματα να οδηγηθούν στη δημόσια ετυμηγορία και να μπορέσουν να τα ξυλοκοπήσουν με καθολική συναίνεση. Έπρεπε για αυτό να εφευρίσκουν κάθε είδος αδικημάτων. Ένα πρώτο αδίκημα, το πιο γνωστό, ήταν ο βιασμός 40.000 μουσουλμάνων γυναικών. Τελικά, ο Αμερικανός εμπειρογνώμονας ο οποίος επιθεώρησε τα Βαλκάνια έλεγε ότι δεν ήταν 40.000 αλλά 4.000, μετά μόνο 40 γυναίκες και στο τέλος της έρευνας , δεν είχαν μείνει παρά μόνο τέσσερις γυναίκες…

Οι εφευρέσεις ήταν πολλές, υπάρχει η ιστορία της έκρηξης στην οδό Miskina μπροστά από τον φούρνο, η περίπτωση της αγοράς του Markale (επίθεση), στην οποία κατηγόρησαν ψευδώς τους Σέρβους, ενώ στην πραγματικότητα οι μουσουλμάνους του Σεράγεβο πυροβολούσαν το ίδιο τον εαυτό τους, για τους εαυτούς τους (και μάλιστα ένα μικτό πληθυσμό Σερβο-μουσουλμανικό) για να κατηγορήσουν τους Σέρβους για αυτό το έγκλημα.

Δημιούργησαν επίσης τον μύθο της «κατάληψης» του Σεράγεβο από το σερβικό στρατό και η «ανθρωπιστική» Δύση έλεγε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει κάτι εναντίον αυτής της κατάληψης. Η πόλη του Σεράγεβο ήταν σαφώς, κατά τη γνώμη τους, μια πόλη που δεν πολιορκούταν από τους Σέρβους, που ήταν τελείως λάθος. Μπορώ να καταθέσω. Πήγα εκεί. Έγινα δεκτός από τον Δήμαρχο του σερβικού τμήματος της Σεράγεβο από το της πόλης που μου πρόσφερε ένα γεύμα, επειδή η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Ένα μέρος είχε καταληφθεί από τους μουσουλμάνους της Βοσνίας και το άλλο μέρος από τους Σέρβους. Υπήρξε ανταλλαγή πυρών και στις δύο πλευρές. Δεν υπήρξε, συνεπώς, περικύκλωση της πόλης από τους Σέρβους, ήταν μια εφεύρεση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όταν πετάς λάσπη, κάτι θα μείνει για πάντα.

Αργότερα, ήρθε η ιστορία της ψευδούς σφαγής στο Ρατσάκ (Κοσσυφοπέδιο), ισχυριζόμενοι ψευδώς ότι ήταν οι Σέρβοι που έκαναν τη σφαγή, ενώ δεν ήταν αλήθεια, αλλά έδωσε αφορμή για να ξεκινήσουν τους βομβαρδισμούς, να αναλάβουν δράση, να βομβαρδίσουν από τον αέρα αυτή την άτυχη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του άμαχου πληθυσμού της Σερβίας (κυρίως) με τη χρήση όπλων με «απεμπλουτισμένο» ουράνιο, χωρίς να λάβουν υπόψη τις μετέπειτα συνέπειες αυτής της επιχείρησης… Εν ολίγοις, να μετατρέψουν αυτό τον λαό σε μαρτυρικό λαό.

Και όλα αυτά έγιναν με τους δέοντες κανόνες. Πρώτον, μεταχειρίζεσαι πολύ σκληρά, κατηγορώντας τον λαό για όλα τα αδικήματα.

Δεύτερον, του δημιουργείς έναν οικονομικό αποκλεισμό για να αποδυναμώσεις τη θέλησή του να αντισταθεί, ό,τι έγινε (για τη Σερβία).

Τρίτον, τους βομβαρδίζεις, έτσι ώστε να μην μπορούν να ανακάμψουν οικονομικά, καταστρέφοντας σχεδόν όλη την οικονομική υποδομή τους, και τέταρτο, τους καταλαμβάνεις, όπως προβλεπόταν από τις συμφωνίες του Ραμπουγιέ. Μόλις εκεί επί τόπου, εκμεταλλευόμενος τη δυστυχία και την απόγνωση στην οποία βυθίστηκε αυτός ο άτυχος λαός, οι κατακτητές θα απαιτήσουν να ορίσει ο λαός πολιτικούς ηγέτες που υποστηρίζουν το σχέδιο του επιτιθέμενου.

Το σύστημα περιλαμβάνει, ως εκ τούτου, τέσσερα μέρη, καθώς σχεδιασμένα και εκτελεσμένα εν γνώσει, με έξυπνο τρόπο, το ένα μετά το άλλο, και του οποίου ένα μέρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο Ιράκ.

Μπορεί κανείς επίσης να πει ότι η περίπτωση των Βαλκανίων, ήταν για τους Αμερικανούς ένα «μάθημα» στρατηγικής για τις μελλοντικές ιρακινές υποθέσεις. Αυτό τελείωσε με τις βομβιστικές επιθέσεις στο Ιράκ που γνωρίζετε, με τις υπερβάσεις που ξέρετε και τα βασανιστήρια, ιδίως στην απαίσια φυλακή του Αβ Γκράιμπ με τις φρικτές «θεραπείες» της, όλα αυτά είχαν δοκιμαστεί στα Βαλκάνια.

Οι Δυτικοί φέρθηκαν και σε δύο περιπτώσεις όπως φέρθηκαν άλλοτε οι απολυταρχίες του Στάλιν από τη μια πλευρά και του Χίτλερ από την άλλη.

Πρόκειται για μια επιχείρηση που πραγματικά μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν ένα είδος μοντέλου που τελικά επικυρώθηκε από την κοινή γνώμη στην οποία είπαν κάθε είδος ιστορίας, στην οποία έκαναν «πλύση εγκεφάλου» μέσω μιας ισχυρής παραπληροφόρησης που επέτρεψε τις υπερβολές κάθε φύσης.

Σήμερα λοιπόν, εξετάζουμε αυτή τη ζοφερή δεκαετία, κατά την οποία οι Ευρωπαίοι έδειξαν ότι είναι ικανοί να αλληλοσκοτωθούν, αν μπορώ να το πω, σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία της Γερμανίας, εξάλλου, μόλις επανανωμένη, το 1990-1991, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και η οποία δεν βρήκε καλύτερη λύση από το να οργανώσει αυτό το περίφημο πόλεμο.

Επιπλέον, το 1999, μετά τις συμφωνίες του Ντέιτον (Δεκέμβριος 1995), και προπαντός μετά την άρνηση του Μιλόσεβιτς να αποδεχθεί το παράρτημα Β (Ιανουάριος 1999), το οποίο προέβλεπε την κατοχή του εδάφους της Σερβίας, για αόριστο χρονικό διάστημα, από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ… και ότι το σερβικό κράτος έπρεπε να παρέχει στις κατοχικές δυνάμεις όλες τις εγκαταστάσεις του, τα αεροδρόμια, τους σιδηρόδρομους, τους δρόμους και όλα αυτά δωρεάν, εν ολίγοις σαν να έχει καταπατηθεί η Σερβία… Τιμή στον Μιλόσεβιτς ο οποίος αρνήθηκε αυτές τις συμφωνίες, ακόμη και αν αυτή η κωμωδία του Ραμπουγιέ, οδήγησε στους περίφημους βομβαρδισμούς (από τις 24 Μαρτίου 1999).

Σε αυτή τη θλιβερή περίοδο επιστρέφουμε σήμερα με μεγάλη θλίψη. Ο Δυτικός κόσμος, ενώ δεν το περίμενε κανείς, απέδειξε –και αυτός- ότι ήταν ικανός να διαπράξει τις χειρότερες διεστραμμένες πράξεις, για να καλύψει την γερμανική εμμονή, η οποία είναι να αρθούν όλα τα επακόλουθα, ό, τι απέμενε από τις Συνθήκες των Βερσαλλιών και του Τριανόν, ήτοι την Γιουγκοσλαβία, πρώτα, και στη συνέχεια την Τσεχοσλοβακία.

Αυτό συνέβη, για να μπορέσει η Γερμανία να διαγράψει από τον χάρτη τα πολιτικά και εδαφικά επιτεύγματα που σηματοδοτούσαν την νίκη των Συμμάχων, ώστε να μη μείνει τίποτα.

Η Γαλλία, ανόητα, συνεταιρίστηκε, πράγμα που επέτρεψε, εξάλλου, στον κ. Κολ να δηλώσει ότι το Ντέιτον και κυρίως την συνέχεια, ήταν μια «μεγάλη νίκη» για τη Γερμανία, δήλωση στην οποία θα μπορούσε ο κ. Μιτεράν να προσθέτει, αν την είχε καταλάβει, κάτι που δεν συνέβη, ότι ήταν μια μεγάλη ήττα για τη Γαλλία.

Πρόκειται για υλική ήττα με την εξαφάνιση της Γιουγκοσλαβίας, την εξαφάνιση των σημείων μιας σκληρά κερδισμένης νίκης των Συμμάχων, την σφαγή και το μαρτύριο ενός φιλικού λαού ο οποίος ενώθηκε με μας δύο φορές, και όλα αυτά επιτεύχθηκαν με τη δημιουργία ψευδών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να δικαιολογηθούν πράξεις που δεν έπρεπε να γίνουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οι Δυτικοί έδειξαν στη προκειμένη περίπτωση γεμάτοι υποκρισία, δεν το περίμενα, ιδιαίτερα από μέρος των ιδρυτών των λεγόμενων «ανθρώπινων δικαιωμάτων», της Γαλλίας, της Αγγλίας και ακόμα και της Γερμανίας.

Αλλά οι παλαιοί δαίμονες, ειδικά ο φιλοπόλεμος δαίμονας της Γερμανίας, επανήλθαν στο προσκήνιο και οδήγησαν στο χάος που υπάρχει τώρα σε αυτά τα εδάφη, είτε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είτε στο Κόσοβο, την καρδιά, την ίδια την προέλευση του πολιτισμού της Σερβίας, που περάσει πλέον στα χέρια των μουσουλμάνων, οι οποίοι κατάστρεψαν σε ελάχιστο χρόνο εκατοντάδες ιστορικά αριστουργήματα της σερβικής θρησκευτικής τέχνης της, και κατέσφαξαν την ίδια την ιστορική προέλευση του σερβικού λαού. Σαν να καταστρέψουν στη Γαλλία, τη κοιλάδα του Λίγηρα και τα κάστρα της, ή αν θέλετε, τηνIle de France, που είναι η καρδιά του έθνους.

ΣΣ:   Για στοιχεία πάνω στη συστηματική καταστροφή των Χριστιανικών μνημείων δείτε εδώ: The destruction of the Churches in Kossovo by Jared Israel

Είναι λοιπόν μια πολύ θλιβερή στιγμή που περνάμε και δεν ξέρω πώς θα βγούμε ηθικά από αυτή. Τέλος πάντων, δώσαμε την απόδειξη της υποκρισίας μας και δεν μας τιμά καθόλου.

Pierre Marie Gallois.

Πηγή

Grand défenseur de la Justice et du Droit international, il lutte pour la vérité historique et l’éthique politique  là  où  prévalent  aujourd’hui  la géostratégie la plus vil  et  la propagande.  C’est ainsi qu’il a pris la défense du peuple serbe, qu’il qualifie de  » peuple martyre  » , peuple abandonné et diabolisé par l’ensemble de la communauté soi -disant  « internationale »

Ο Γάλλος Στρατηγός Pierre Marie Gallois, υπερασπιστής του Διεθνούς Δικαίου και της Δικαιοσύνης, αγωνίζεται για την ιστορική αλήθεια και την ηθική στην πολιτική, την ώρα που κυριαρχούν η πιό κακοήθης γεωστρατηγική και η μαύρη προπαγάνδα. Έτσι ανέλαβε την υπεράσπιση του Σερβικού Λαού, λαού εγκαταλειμμένου και δαιμονιοποιημένου από το σύνολο της -αυτοαποκαλουμένης- διεθνούς κοινότητος.

Πηγή:www.olympia.gr